Perfekcjonizm

http://www.gsk.com.pl/

W pierwszym rzędzie należałoby rozróżnić perfekcjonistów od osób ambitnych. Ci pierwsi, gdy stawiają sobie cel, nie zaakceptują żadnych ustępstw w dążeniu do niego. Ci drudzy natomiast, cieszą się z każdego kroku, który przybliża ich do celu. W obu przypadkach stawiane sobie cele są zazwyczaj dość wymagające – sposoby dochodzenia do nich różnią się dość znacznie.

Krytycznym okiem

Perfekcjoniści znacznie bardziej krytycznie podchodzą do osiągnięć swoich i innych osób. Podczas gdy osoby ambitne cieszą się z tego, co osiągnęły i wspierają działania innych członków zespołu, perfekcjoniści zwykle wytykają sobie i innym popełnione błędy. Zwykle koncentrują się na niedoróbkach nie dostrzegając całościowego obrazu.

Przyciąganie i popychanie

Obrany cel przyciąga osoby ambitne – stąd każdy krok zrobiony w kierunku jego realizacji sprawia im przyjemność. Perfekcjonistami, z drugiej strony, rządzi lęk przed porażką. Perfekcjoniści patrzą się raczej za siebie, niż przed siebie (co jest charakterystyczną cechą osób ambitnych). Porażki odnoszone przez perfekcjonistów, są przez nich przeżywane znacznie silniej – stąd większe straty psychiczne perfekcjonistów i ich szybsze „zużywanie się”.

Nierealistyczne standardy

Cele wyznaczane sobie przez perfekcjonistów nie zawsze są możliwe do spełnienia. Osoby ambitne także mierzą wysoko, choć w ich wypadku spełnienie określonego celu jest znacznie bardziej prawdopodobne. Stąd osoby ambitne są nie tylko szczęśliwsze, ale także dużo więcej osiągają.

Koncentracja na wynikach

Dla osób ambitnych sam proces dochodzenia do celu jest ważniejszy od jego osiągnięcia. Z drugiej strony dla perfekcjonistów najważniejsza jest realizacja celu. Są tak zajęci swoim celem, że nie cenią sobie drogi do niego.

Zniechęcenie i depresja związane z brakiem realizacji celu

Ogólnie rzecz biorąc perfekcjoniści są znacznie mniej szczęśliwi od osób ambitnych. Podczas gdy osoby ambitne szybko podnoszą się po odniesionych porażkach, perfekcjoniści jeszcze przez długi czas muszą bić się z myślami.

Strach przed porażką

Perfekcjoniści znacznie bardziej od osób ambitnych obawiają się także porażki. Skoncentrowanie na wynikach, brak akceptacji dla jakichkolwiek słabości sprawia, że porażka (tak przecież prawdopodobna) staje się czymś w rodzaju straszaka.

Odwlekanie pracy

To niezwykłe, ale badania dość jednoznacznie wskazują, że perfekcjoniści mają tendencje do odwlekania swojej pracy. Obawa przed porażką czasami krępuje działania perfekcjonistów do tego stopnia, że nie są w stanie skończyć żadnej pracy.

Reakcja na krytykę

Perfekcjoniści obawiają się porażki tak bardzo, że zwykle nie przyjmują żadnych słów krytyki. Dla osób ambitnych krytyka jest na ogół cennym źródłem informacji – mówi im, co należy zrobić, by poprawić swoje wyniki w przyszłości.

Niska samoocena

Osoby ambitne mają zwykle dość wysoką samoocenę. Niestety zasada ta nie dotyczy perfekcjonistów – zwykle cierpią oni z powodu obniżonej samooceny. Zbyt wysokie wymagania stawiane sobie i innym w połączeniu z ciężkim przeżywaniem porażek mogą skutkować depresją.

Related Articles

Zostaw komentarz

© 2018 Zarządzanie stresem. Wszystkie prawa zastrzeżone.